پاییز

پاییز فصل نوشتن است و سرودن، سرودن از مهر و محبت، از بودن و بوییدن و تمنای تماشای طبیعت بکر گیلان بهشت نما.

دیر زمانی که این دو حرفی م +ن با من است، خب روز از پی شب می آید و از پس آن می رود و یکی یکی من به من نزدیک تر می شوم، به نظرم انجام دگه نمیشه راحت نوشت، دلم نمیره دوست دارم هرچی بر من میگه رو اینجا بنویسم ولی اون پالس ها و امنیتی شدن فضا نمیره. راستش هیچی برای حفظ وجود نداره... دیگه باید رفت و کنار رودی که روبروش کوهی سرو قامت و در سمت دیگر کلبه چوبی قرار گرفته و چای نوشید و از تضاد دمایی ابری سفید تولید کرد و لذت برد از این حال خوب زیر نور چراغ فانوسی و نوای سگ نگهبان، آخ که چقدر به خودم نزدیکم و دوست دارو از این هم نزدیک تر شوم، رها رها رها من.

عدالت گم شده...